Czekanie...

I

Wczoraj przypomniało mi się jak bardzo lubiłam kiedyś tę piosenkę:



Jest w niej lekkość, ale jednocześnie tęsknota. Dziwna tęsknota za przyszłością. Oczekiwanie. Wokalista śpiewa "Maybe tomorrow, I'll find my way home", ale nie ma tu na myśli dosłownego "domu", ale dom - miejsce dla siebie, przestrzeń, w której będzie czuł się w pełni sobą. Ja też czekam.

II

Czeka kobieta z obrazów Edwarda Hoppera.

Morning in the city


Morning in Cape Code

Summertime

New York Movie

O obrazach Hoppera pisano, że pełne są pustki, melancholii i samotności (o ile pustka może być czymkolwiek wypełniona). Dla mnie przede wszystkim - pełne są oczekiwania i ciszy.
Kobiety przedstawione na obrazach (które, nota bene, wzorowane były na żonie Hoppera, Jo, również artystce-malarce) myślą o czymś intensywnie, intensywnie w coś się wpatrują (a my tak bardzo chcielibyśmy to zobaczyć), ale przede wszystkim - czekają. Na co? Na kogo?

III

To-morrow we move in the gaps and heights
On changing floors of unlevel seas
(Waiting, Carl Sandburg)

Ja też czekam.

(...)

I am waiting
to get some intimations
of immortality
by recollecting my early childhood
and I am waiting
for the green mornings to come again
for some strains of unpremeditated art
to shake my typewriter
and I am waiting to write
the great indelible poem
and I am waiting
for the last long rapture
and I am perpetually waiting
for the fleeting lovers on the Grecian Urn
to catch each other at last
and embrace
and I am awaiting
perpetually and forever
a renaissance of wonder

(Lawrence Ferlinghetti)

Czekam i ciągle czytam ten wiersz, zachwycając się wers za wersem, upewniając się, że czekam na to samo, co piszący powyższe słowa...

*

By dowiedzieć sięczegoś więcej o twórczości Hoppera polecam tę stronę.