łonderlend

On walking

2011-04-04T18:26:00.001+02:00

I walked

from work today -

- spring.

Walking

makes me

spring.

Pink magnolias over

the blue asphalt -

no longer blue.

Kilka słów o "Ugly Betty"...

2011-03-06T23:51:00.000+01:00

Mam już za sobą ostatni odcinek „Ugly Betty”. Szkoda, że producenci serialu postanowili zakończyć go na serii czwartej, mimo wielu sugestii na to, że można by zrobić kolejne. Prawdopodobnie spadła oglądalność, spadły dochody z reklam, a przecież telewizja to biznes i trzeba walczyć o przetrwanie. W świecie telewizji 4 sezony to i tak dużo, biorąc po uwagę to, że takie dobre seriale jak choćby „Carnivale” zakończyły się na dwóch. Czasami też lepiej skończyć u szczytu, zanim jeszcze zjawisko/produkt (którymi „Ugly Betty” niewątpliwie jest) nie straci popularności. „Ugly Betty” miała być tak zwaną „zapchajdziurą” w oczekiwaniu na sezon czwarty mojego ukochanego „Mad Men” (o którym tu pewnie kiedyś napiszę), ale szybko tą „zapchajdziurą” być przestała. Za serce chwyciła mnie nie tylko główna bohaterka, taki Kopciuszek w poncho, zaradna, przyjacielska, ale także jej rodzina: ciepły tata (który kocha mocno i miłość wyraża poprzez gotowanie pysznych kalorycznych dań), jej siostra (Hilda – mogę słuchać jej paplania godzinami), a takze Justin (zafascynowany modą i tańcem nastolatek). Szybko zainteresowałam się problemami rodziny Meade, kolejnymi spiskami Wilhelminy Slater dotyczącymi przejęcia firmy, miłostki bohaterów, zachwyciłam się wnętrzami, strojami i różnymi serialowymi ekstrawagancjami, a także efektem komicznym, jaki serwowali nam często Marc i Amanda.

Nie urodziłam sie wczoraj i wiem, że seriale przedstawiają „życie na niby”, wycinek sztucznej, odizolowanej rzeczywistości. Podzieliłabym je jednak na dwie kategorie: prawdopodobne i nieprawdopodobne. Do pierwszej kategorii zaliczę wspomniany tu już, nieco inny gatunkowo, „Mad Men”, który przedstawia pracowników agencji reklamowej w Nowym Jorku lat, ich rodziny i ich problemy. Jego twórcy włożyli dużo pracy w odtworzeniu życia w latach sześćdziesiątych, od strojów począwszy, poprzez wnętrza domów, instytucji, wynalazków, skończywszy na przedstawieniu wydarzeń historycznych, które często mają wpływ na akcję serialu. Postawiono tu na autentyczność i emocje, dużo emocji. Do kategorii drugiej zaliczyłabym właśnie „Ugly Betty”, która jest swoistą baśnią. Pierwszy z brzegu przykład na to: Betty Suarez („oferma”) zaczynająca pracę w szykownym magazynie o modzie. W baśniach czytamy o walce dobra ze złem, ale w prawdziwym życiu rzadko kiedy spotykamy postacie czarno-białe, a one właśnie w tym serialu się pojawiaj, na przykład Wilhelmina Slater jest „wiedźmą”, a Daniel Meade gra rolę biednego chłopca, któremu trzeba wiecznie pomagać. Kolejnym baśniowym elementem „Ugly Betty” są wnętrza i stroje. Wcześniej wspomniany przeze mnie podział na postacie dobre i złe odzwierciedla się nawet w strojach!

Styl Betty zdecydowanie wyróżnia się na tle pracowników magazynu „Mode”, nie do końca na korzyść dla Betty, przynajmniej na początku pierwszego sezonu. Wiele napisano o tym, że jest ona typowym „nerdem” (ofermą, kujonem), wskazują na to wielki aparat na zęby, „babcine” kamizele, ciężko opadająca na czoło grzywka oraz okulary w grubej oprawie (które Betty nosi od czasów liceum). Marc i Amanda zakładają nawet blog archiwizujący wszystkie stroje, w jakich przychodziła do pracy Betty, po to tylko, by mieć z czego się naśmiewać w wolnych chwilach. Szczerze, ja od początku zachwycałam się niezwykłymi połączeniami kolorystycznymi w jej strojach, tym, jak główna bohaterka łączy wzory oraz jej akcesoriami (torebkami w szczególności). Szczególnie podobały mi się stroje Betty z sezonu trzeciego i czwartego, kiedy stonowała nieco swoje ubraniowe szaleństwa, ale nie zatraciła swej unikalności.

Nieatrakcyjność Betty

Betty często wygląda źle, tak jak każdy normalny człowiek. Trudno wyglądać atrakcyjnie, gdy ma się na sobie okład z ogórków...(tak, w czasie oglądania serialu robiłam screenshoty i potem zrobiłam im zdjęcia!).

...lub twoja siostra i siostrzeniec plują na ciebie pastą do zębów...

...albo, kiedy w ramach pracy nad nowym artykułem, trzeba przywdziać strój parówki:

http://www.youtube.com/watch?v=EH[ZRhzXHIGE&feature=player_embedded.

Każdemu zdarzają się też wpadki przy pozowaniu do zdjęć do nowej legitymacji firmowej. Na mojej wyglądam jak pudel, a Betty? Sami zresztą zobaczcie:

Należy tu też wpomnieć fakt, że Wilhelmina przez pewnien czas morderczo znęcała się nad Betty i kazała jej testować różne produkty, jeden z nich spowodował krosty na ciele, a drugi sprawił, że włosy Betty wyglądały naprawdę koszmarnie (kolejny dowód na to, że Willie jest wiedżmą). O słynnym poncho nie wspomnę, bo to pierwsze, co pokazuje Google po wpisaniu słów „Ugly Betty"...

Widzowie serialu „Ugly Betty” zdają sobie sprawę z tego, że Betty tak naprawdę brzydka („ugly”) nie jest, że to tytuł nadany został nieco na przekór. Bo jak brzydką może być osoba, która ma w sobie tyle dobra i ciepła, a na dodatek tak bogatą osobowość, którą wyraża w swych kolorowych strojach? W pewnym momencie zdajemy sobie sprawę ztego, że główna bohaterka jest tylko nieatrakcyjna według standardów świata mody i tego właśnie serialu. To urok tego filmu! Tak jak w wielu baśniach w ciągu trwania serialu Betty przeobraża się z niepewnego swoich możliwości brzydkiego kaczątka w łabędzia (nie mogę uwierzyć, ze to napisałam!).

Do rzeczy

Tak jak już wcześniej napisałam Betty (a raczej twórcy strojów w serialu) łączy kolory i desenie w taki sposób, w jaki zwykłym śmiertelnikom by się nie śniło. Mieszaniny wzorów i barw wydają nam się bardzo w złym smaku, ale jeśli chodzi o stroje Betty – w tym szaleństwie jest metoda...

Spójrzcie na zdjęcie poniżej. Betty ma na sobie wielokolorowy płaszcz w gemetryczno- kwiecisty wzór i bluzkę, która pasuje do płaszcza tylko dlatego, że ma fioletowy „żabot”; spódnica wydaje się być zrobiona z tego samego materiału (mylnie zresztą), co część rekawów płaszcza, w związku z tym stanowią ciekawe połączenie; fioletowe rajstopy pasują do wszystkiego, co na sobie ma Betty. Torebka-pudełko (jedna z moich ulubionych) sprawia, że cały strój, mimo całej swojej krzykliwości, jest bardzo spójny.

W kolejnym stroju Betty najbardziej spodobała mi się spódnica-pejzaż miejski, a także to, że połączono ją z niebieską bluzką w żółte grochy. Spódnica ma w sobie sporo niebieskiego i żółtego, więc niebieska bluzka i żółty sweter wydają się być na miejscu. Różowa puchowa kurtka burzy tę monotonię.

W kolejnym stroju Betty Suarez postawiła na drobne wzory: sukienkę w ciapki i sweterek w wąskie paski; sprawiła, że do siebie pasują właściwie tylko dlatego, że są w podobnej kolorystyce. Podoba mi się to, że na szyi ma apaszkę w grube pasy, która przełamuje „nudę” reszty ubrania.

Poniżej cudownie wiosenne połączenie jasnoróżowego sweterka i kwiecistej sukienki, znacznie bardziej stonowane niż kilka poprzednich zestawów. Ale, jeśli spojrzeć na „ponuro” ubranego na tym zdjęciu Marca, wcale nie wydaje się taki stonowany.

Na następnym zdjęciu spódnica, na której widok moje serce mocniej zabiło. Wzór przedstawia wiele postaci w różnych strojach, od razu przypomina mi dnie spędzone na rysowaniu własnych projektów ubrań...Sama nie założyłabym do niej takiego swetra, ale w przypadku Betty to naprawdę działa:-)

W ostatnim sezonie “Ugly Betty” w kreacjach głównej bohaterki coraz mniej jest szaleństw, które ustępują miejsce garderobie nieco bardziej formalnej. Nie oznacza to, że stroje stają się nudne, Patricia Field (stylistka na planie serialu) stawia bowiem na zabawę kolorem niż deseniem. Jeden z moich ulubionych zestawów ostatniego sezonu jest ten poniżej. Mimo że nie przepadam za różowym, chętnie założyłabym wszystko, co Betty ma tu na sobie.

Niżej znajdziecie kilka zdjęć z ostatniego sezonu. To nowy, ale wciąż unikalny, image Betty. Łatwo zauważyć różnice między Betty z sezonów wcześniejszych. Nawet Wilhelmina zwraca na to uwagę:

[Wilhelmina i Marc mijają Betty w biurze]

“- Marc, does she look...*nice*?

- Willy, you swore you would die before you complement on Suarez’s ensamble!”

Detale/dodatki

Często mam wrażenie, ze Betty jest królową dodatków, zwłaszcza wspomnianych już tu torebek. Warto więc przyjrzeć się kliku z nich.

Betty nigdy nie nosi tej samej torby kilka razy. Często można zobaczyć ją niosącą dużą czerwoną „aktówkę” przewieszoną przez ramię, ale nigdy nie poprzestaje tylko na niej. Moją ulubioną torebką z tego serialu jest chyba torba-domek. Co ciekawe, reszta garderoby Betty uchwycona na zdjęciu poniżej nie budzi moich żadnych emocji.

Inną mniej standardową torbą, jaką ma Betty w swojej sporej kolekcji jest torba-koszyk. Wydaje się być bardzo praktyczna, a na dodatek bardzo dziewczęca (na stole po prawej):

Kilka torebek należących do Betty wygląda na autentyki z lat 50. i 60. Choćby te dwie poniżej. Pierwsza, tzw. box bag, która świetnie pasuje do uwielbianych w tamtych czasach (i świętujących powrót na wybiegi w tym roku) spódnic typu A-line. Druga, już bardziej kojarzona z latami 60. torebka, którą mogła by pochodzić z planu zdjęciowego „Mad Men” (wybaczcie słabe zdjęcie).

(Zauważcie też różnicę w image Betty na obu tych zdjęciach!)

A teraz dwie inne:

Oprócz torebek, moją uwagę zwróciły też broszki/ozdoby, które w okolicach szyi nosi Betty. Dodają jej strojom dużego uroku i podkreślają unikalność Betty i jej stylu.

Poniżej przy śniadaniu. Na pierwszy rzut oka zauważamy tylko wielką perłową broszkę w kształcie kokardy, ale jeśli przyjrzeć się bliżej, dostrzeżemy (oprócz obiektywu mojego aparatu), że bluzka/sukienka, do której przyczepiona jest owa broszka jest też w kokardki. Uwielbiam takie detale jak ten!

Bardzo podoba mi się to, jak broszka-wisienki wyróżnia się na tle niebieskiej sukienki w białe grochy. Chętnie założyłabym tę sukienkę, nie miałabym żadnego problemu, by pokazać się w niej na ulicy – jest bardzo dziewczęca, może przez te wisienki właśnie?

Znów grochy, znów niebieski materiał. Zauważyliście, co Betty ma przyczepione do sweterka? Broszkę w kształcie ust i szminki! Chyba właśnie przez tę broszkę mam ochotę powiększać swoją wciąż rosnącą kolekcję biżuterii (pomijając fakt, że uwielbiam szminki).

Betty ma duże upodobanie do motyli. W jednym odcinku staje się nawet „poskramiaczką motyli” (nie będę nikomu psuła oglądania i nie powiem, o co konkretnie chodzi). Na kolejnym zdjęciu wielka kryształowa broszka-motyl sprawia, że czarna sukienka staje się ciekawsza.

Betty ma nie tylko wiele pięknych brosz, ale też pasków o niezwykłych klamerkach. Wielokrotnie widziałam jak nosi takie w kształcie insektów, jedna z nich poniżej:

A wracając do motywu kokard, spójrzcie na kolejne zdjęcie. Niebieska kokarda na tle pomarańczowej sukienki wygląda rewelacyjnie.

W innym stroju Betty zachwyciły mnie kokardki u rękawów. Nie wiem, czemu, ale skojarzyły mi się z Lady Gaga.

Betty jest też właścicielką sporej kolekcji pięknych butów, których niestety nie udało mi się uchwycić na moich zdjęciach. Spójrzcie jednak na te buty po prawej. Wspaniałe, prawda?

Na koniec

„Ugly Betty” mnie pochłonęła. Mimo że to baśń, wiem, że nie dzieje się naprawdę, że postacie są stereotypowe, niektóre ich zachowania przerysowane, ale budzi we mnie emocje, dużo emocji. I zachwyca – przede wszystkim strojami i to nie tylko strojami Betty:- )

Mały druk: serial oglądałam robiąc print screen kiedykolwiek zauważyłam zestaw/detal warty uwagi i przenosząc screenshot to dokumentu Word. Potem zrobiłam im zdjęcia, dlatego jakość jet taka kiepska (za co przepraszam). Mam nadzieję, ze abc wybaczy mi takie poczynania.

Zdjęcia - ich znaczenie

2010-09-26T18:02:00.000+02:00

Byliśmy na wakacjach w Chorwacji. Pierwsze prawdziwe wakacje od pewnie 10 lat, bo w końcu te studenckie wyjazdy "za chlebem" albo wizyty u rodziny się nie liczą jako wakacje. Też pierwszy taki prawdziwy urlopowy wyjazd z Kubą. Trogir, Split, upał, burek, tanie i pyszne lody, palmy, długie wycieczki w pełnym słońcu, no i masa zdjęć. Tak bardzo się cieszyłam, bo nowe miejsca oznaczało także mnóstwo inspiracji fotograficznych, a wąskie uliczki miast, które odwiedziliśmy i cała masa dobrego światła tylko zachęcały do robienia zdjęć.

Zaraz po przyjeździe do domu obejrzałam zawartość karty z aparatu, wykasowałam te zdjęcia, które wydały mi się niezbyt korzystne dla mojego image oraz te ruszone lub nieostre. Okazało się potem, że wykasowałam nie pojedyncze pliki, ale wszystko, co było na karcie. Wszystko. Potem próbowałam odzyskać wakacyjne zdjęcia i filmy, ale żaden program nie pomógł.

“Photographs furnish evidence” (Susan Sontag)

Mam te zdjęcia w głowie, pamiętam, wspomnienia są jeszcze żywe, ale za kilkanascie lat (a może nawet kilka miesięcy) będzie mi trudno sobie przypomniec, co robiłam i gdzie byłam w sierpniu 2010. Zdjęcia to nie tylko wspomnienie, przedstawienie danej chwili, ich zadaniem jest z „przypominać” nam o przeszłości, a także „udowadniać”, że pewne wydarzenia „były” („A photograph passes for incontrovertible proof that a given thing happened” jak pisała Susan Sontag). Nie udowodnię swoim dzieciom czy znajomym, że byłam w Chorwacji samymi słowami czy kapeluszem z trawy morskiej, który przywiozłam sobie z Trogiru. Opalenizny też nie mam, bo używałam kremu z wysokim filtrem ochronnym.

“To collect photographs is to collect the world” (Susan Sontag)

Stworzyłam w swoim komputerze folder z inspirującymi zdjęciami i obrazami. Jestem zachłanna, łatwo uzależniam się od internetowych kolekcji zdjęć. Często mam wrażenie, że, by łatwiej zrozumieć świat i to, co się z (w) nim dzieje, wystarczy mieć szeroko otwarte oczy i umieć uważnie przyglądać się innym. Więc praktykuję uważność, z naciskiem na uważność wizualną. Robienie zdjęć w Chorwacji było sposobem na oswajanie tego kraju, to było przyglądanie się i próba zrozumienia, a zdjęcia już wydrukowane miały być moją inspiracją, wytchnieniem. Miały być kolekcją świata, w którym byłam.

Cieszę się jednak, że do Chorwacji chcemy kiedyś wrócić. Będę wtedy ostrożna i liczę na to, że zdjęć nie zaprzepaszczę.

Ośla Skórka

2010-06-30T23:33:00.002+02:00

Jakiś czas temu po obejrzeniu "Parasolek z Cherebourga" (które swoją drogą były cudownym przeżyciem audio-wizualno-emocjonalnym) Jacquesa Demy nabrałam ochoty na inne filmy w jego reżyserii.

Trafiłam na "Oślą Skórkę" (1970). Tak bardzo przypominała mi uwielbianą przeze mnie serię o Arabelli z Rumburaka, że ogłądając ją poczułam się trochę jak mała dziewczynka. Nie wspominając już tego, że zawsze interesowały mnie przeróbki znanych mi motywów ludowych, literackich, itd. Zachwyciły mnie suknie noszone przez odtwórczynię głównej roli, Catherine Deneuve, i piosenki przez nią śpiewane, na przykład ta (kilkakrotnie się później pojawiająca):

Na łożu śmierci żona mocarnego króla przykazała mu ożenić się z kobietą piekniejszą od siebie. Jedyną taką osobą w państwie jest jego córka, która, jak to córki w baśniach, w ogóle nie brała tego pod uwagę. Z pomocą ciotki-wróżki postanowiła się sprzeciwić woli ojca i kilkakrotnie prosiła o wykonanie niezwykłych zadań zanim miałaby się zgodzić na ślub. Kazała mu uszyć suknię z promieni słońca, potem światła księżyca, a gdy się okazało, że to nie było dla króla takie trudne, poprosiła o skórę magicznego osła. Następnie przybrana w oślą skórę uciekła z zamku i zajmowała się mało królewskimi pracami (na przykład pasła indyki). Po pewnym czasie zakochał się w niej podróżujący po okolicy książę, który wkrótce później ją poślubił. Wszystko to w otoczce magicznego kiczu i słodyczy. W końcu Ośla Skórka i książę byli sobie przeznaczeni, cokolwiek by się nie stało i tak trafiliby w swoje ramiona...

Ze wszystkich ilustracji do "Oślej Skórki" najbardziej magiczne i interesujące wydały mi się prace współczesnej francuskiej ilustratorki Anne Romby, na które natrafiłam przeglądając jeden z moich ukochanych blogów o sztuce. Daleko im od atmosfery filmu z 1970 roku, emanuje z nich za to średniowieczna albo bliskowschodnia magia. Oto kilka moich ulubionych ilustracji (pochodzą z wcześniej wspomnianego bloga):

Który sposób obrazowania podoba Wam się bardziej, Demy czy Rombe? Napiszcie!

Polecam stronę SurLaLune Fairy Tales, na której można znaleźć tę i wiele innych baśni z adnotacjami oraz ilustracjami. Sądzę, że wspomnę o niej jeszcze wiele razy.

Abe Kobo i Tetsuya Ishida

2010-06-23T22:20:00.003+02:00

Młody entymolog wybiera się na wydmy w celu zindentyfikowania nowego gatunku żuka. Gdy zbliża się noc zostaje mu zaoferowany nocleg w domu zamieszkiwanym przez kobietę, której głównym zajęciem jest usuwanie piasku z wydm. Gdyby nie ona - piasek zasypałby wioskę. Główny bohater powieści zostaje uwięziony na wydmach i próbuje się wydostać.

Kiedy wiele lat temu czytałam "Kobietę z wydm" Abe Kobo była to dla mnie głównie powieść o wolności, a raczej jej braku. Nie do wytrzymania była dla mnie myśl o tym, że to ja mogłabym być w takiej sytuacji jak Niki Jumpei; ale teraz często jestem w niej metaforycznie. Może też dlatego pomyślałam o tej powieści, gdy odkryłam twórczość Tetsuya Ishidy (1973-2005).

Główny bohater jego obrazów zostaje zamknięty, uwięziony, zatrzaśnięty w swoim otoczeniu. Dosłownie. Wizje Ishidy cechuje atmosfera klaustrofobii, smutku, samotności. Trochę jak z Kafki, trochę jak z Abe Kobo.

Wszystkie obrazy znalazłam tu:
http://artinconnu.blogspot.com/2009/06/tetsuya-ishida-1973-2005.html

Ciekawy artykuł:
http://www.guardian.co.uk/books/2006/oct/07/featuresreviews.guardianreview26

Strona autora:
http://www.tetsuyaishida.jp/

Mamy w sobie i zło, i dobro...

2010-05-24T21:47:00.001+02:00

"Te obrazy, pejzaże, które w nas są, żyją, te szczegóły,

które w danym momencie nie wydawały się takie ważne,

teraz stoją na straży wyobraźni"

(M. Komorowska)

Z jakiegoś dziwnego powodu nie znoszę czytać wywiadów, wszystko mi jedno czy są one z kimś, kogo znam z ekranu albo z kimś zupełnie mi obcym, nie lubię i już. Ta rozmowa z Mają Komorowską ("Zwierciadło" z listopada 2009) natomiast przykuła moją uwagę.

To rozmowa o uważności ("nie ma ważniejszej rzeczy niż uwaga") i dyscyplinie: "jest w nas potencjał, który trzeba drążyć, cierpliwie, długo, uważnie, a wtedy możemy osiągnąć rzeczy, o których nie myśleliśmy, że nas na nie stać". Rozmowa o wrażliwości i uwrażliwianiu na życie, i o drobiazgach, które mają dla nas sens i sprawiają, że życie jest spójne...takich drobiazgach jak na przykład dobieranie wazonów do kształtu i rodzaju bukietu, jaki do niego włożymy.

Maja Komorowska zwraca uwagę na to, że "nasze życie jest nieustannym balansowaniem, szukaniem właściwej drogi. Ludzie wierzący robią rachunek sumienia, który pomaga im zobaczyć, co zrobili dobrze, co źle. Ale nawet człowiekowi, który nie nazywa siebie wierzącym, podsumowanie tego, co było w ciągu dnia, może pomóc się zmienić." W sumie to takie oczywiste, ale kto z nas to robi każdego wieczoru?

Maja Komorowska się niczym nie przechwala, mówi jak jest, ale z sensem i mądrze, warto z niej czerpać!

Wymarzone wnętrza: Emile-Jacques Ruhlmann

2010-05-15T21:38:00.006+02:00

Całkiem niedawno odkryłam bardzo interesującego bloga (http://www.artistsandart.org/), a raczej, jak ja nazywam tego typu przedsięwzięcia wizualne, pictologa (bo przecież mniej tu słowa pisanego, niż obrazu). A na tym blogu - Emile-Jacques Ruhlmanna.

Ruhlmann (1879-1933) był francuskim dekoratorem wnętrz i projektantem mebli, który tworzył w szczycie Art Deco. Do wykonania projektów używał najczęściej rzadkich rodzajów drewna, które potem ozdabiał np. kością słoniową (z czego jest szczególnie znany).

Był przede wszystkim kreatorem miejsc, w których chciałabym mieszkać. Nieomal krzyknęłam z radości i podziwu, kiedy zobaczyłam tych kilka rysunków, które zamieszczam poniżej. Stwierdziłam, że w tych wnętrzach pięknie na przykład wyglądałyby te pochoirs i wzory...

Wystarczyłyby one i czułabym się jak w domu...

Marzenia...

http://www.ruhlmann.info/
http://www.artophile.com/

Księżniczka Angina

2010-04-25T16:31:00.010+02:00

Długo już nie byłam tak podekscytowana książką.

"Księżniczka Angina" Rolanda Topora to świetna i szalona ucieczka od solidnej, porządnie napisanej prozy, jaką ostatnio czytuję; takiej prozy z początkiem, rozwinięciem i końcem, tradycyjnie zarysowanymi bohaterami i konkretnym realistycznym miejscem akcji.

To ucieczka na słoniu niosącym Skarb, tytułową księżniczkę, jej kanclerza, który marzy o karierze piosenkarza i kilku innych przypadkowych, i zazwyczaj nie bardzo chcianych gości (na przykład sardynkach - podwładnych strasznej Gużyny). A jazda jest szalona!

Książka jest szalona pod kątem językowym. Topor tworzy na przykład nowe słowa: "wizjografia", "chichozofia", "poematyka" - wszystkie one dotyczą przedmiotów, których uczyła się księżniczka. Angina to imię, fantastycznie pasuje do tej śmiesznej, zaskakującej dziewczynki, która czasami "gada" jakby była chora (szalona, a może chora naprawdę?). Autor wykazuje się też dużym poczuciem humoru ze sporą procentowo zawartością surrealizmu, przekrzywia świat, przekrzywia język.
"- Patrz jaki wspaniały zachód słońca. Nie lubisz zachodów słońca? Ja je ubóstwiam. Gdy na nie patrzę, mam wrażenie, że dostaję pocztę, tak są podobne do pocztówek. - Dużo dostajesz korespondencji? - W Pałacu co dzień rano miałam ich pełne skrzynie. Najbardziej lubię listy pisane do innych. Niektóre są wspaniałe."

Co ciekawe, słowa zawarte w tej książce zamieniają się czasami w ilustracje (nic nie jest stałe!), co zresztą przywodzi na myśl pewne elementy "Alicji w Krainie Czarów", która często jest wspominana w odniesieniu do "Księżniczki Anginy". Ta płynność widoczna jest na przykład tu, płynność dosłowna (słowa falami, spokojne morze i horyzont w tle):

Topor robi nawet pulowery ze słów ("pulower nie jest co prawda za ciepły, ale to dobra rozrywka"):

Niektóre fragmenty są tak ekscytujące, że nie można obejść się bez wzniesienia dłoni...

Są tu wiersze graficzne, ale również "pełnoprawne" wiersze nowoczesne:

Równie "szalone" są ilustracje zamieszczone w książce (poczynając od okładki), są one autorstwa Rolanda Topora. Dobrze współgrają z tekstem i jego atmosferą.

Polecam!

*Moim celem było tylko zaintrygować i zachęcić, nie w pełni recenzować "Księżniczkę Anginę". Topora.

*

2009-06-26T11:36:00.005+02:00

Pierwsze wspomnienie muzyczne dzieciństwa: moje oczy wlepione w telewizor, a w nim teledysk "Beat It". Mialam wtedy 6 lat i od tamtego czasu Michael Jackson towarzyszył mi non-stop. Rodzice sprzeciwili się mojemu wyjazdowi na koncert do Warszawy w 1996 roku i nigdy nie udało mi się go obejrzeć na żywo.

I już nigdy mi się nie uda.

Otwieram moje pudełko ze wspomnieniami.

Boli mnie głowa.

Cisza.

Czekanie...

2009-03-21T19:21:00.009+01:00

Wczoraj przypomniało mi się jak bardzo lubiłam kiedyś tę piosenkę:

Jest w niej lekkość, ale jednocześnie tęsknota. Dziwna tęsknota za przyszłością. Oczekiwanie. Wokalista śpiewa "Maybe tomorrow, I'll find my way home", ale nie ma tu na myśli dosłownego "domu", ale dom - miejsce dla siebie, przestrzeń, w której będzie czuł się w pełni sobą. Ja też czekam.

Czeka kobieta z obrazów Edwarda Hoppera.

Morning in the city

Morning in Cape Code

Summertime

New York Movie

O obrazach Hoppera pisano, że pełne są pustki, melancholii i samotności (o ile pustka może być czymkolwiek wypełniona). Dla mnie przede wszystkim - pełne są oczekiwania i ciszy.
Kobiety przedstawione na obrazach (które, nota bene, wzorowane były na żonie Hoppera, Jo, również artystce-malarce) myślą o czymś intensywnie, intensywnie w coś się wpatrują (a my tak bardzo chcielibyśmy to zobaczyć), ale przede wszystkim - czekają. Na co? Na kogo?

III

To-morrow we move in the gaps and heights
On changing floors of unlevel seas
(Waiting, Carl Sandburg)

Ja też czekam.

(...)

I am waiting
to get some intimations
of immortality
by recollecting my early childhood
and I am waiting
for the green mornings to come again
for some strains of unpremeditated art
to shake my typewriter
and I am waiting to write
the great indelible poem
and I am waiting
for the last long rapture
and I am perpetually waiting
for the fleeting lovers on the Grecian Urn
to catch each other at last
and embrace
and I am awaiting
perpetually and forever
a renaissance of wonder

(Lawrence Ferlinghetti)

Czekam i ciągle czytam ten wiersz, zachwycając się wers za wersem, upewniając się, że czekam na to samo, co piszący powyższe słowa...

*

By dowiedzieć sięczegoś więcej o twórczości Hoppera polecam tę stronę.

Zwierzęta

2009-02-23T21:53:00.003+01:00

Parę rzeczy wywołało mój uśmiech w ubiegłą sobotę.
Na przykład to zdjęcie:

I to zdjęcie:

Do soboty byłam przekonana o tym, że tylko ja uważam psy w samochodach za jeszcze bardziej urocze niż psy na trawniku czy na kanapie, ale odkryłam tę stronę: http://www.dogsincars.co.uk/ (oba zdjęcia pochodzą właśnie z niej).

Mój uśmiech wywołał także ten film, na który trafiłam dzięki postowi na jednym z moich ulubionych blogów:

Uśmiechu nie wywołał natomiast ten filmik (niestety nie mogę go dołączyć do tego posta): http://www.youtube.com/watch?v=joGd-pQAXsQ. Wszyscy kochamy zwierzęta, ale nie zdajemy sobie sprawy z tego, że w dalszym ciągu dokonuje się testów na nich tylko po to, byśmy dobrze wyglądali (a może powinnam raczej napisać: wyglądały?). Tak jak i Jasmin przejrzałam moją niewielką "kolekcję" kosmetyków i innych produktów (tzw. skincare). Nigdy więcej ulubionych błyszczyków i lakierów firmy Rimmel, ale także mydła Dove, szamponów Palmolive, cleanserów Neutrogeny! Również Wam radzę zrobić drobne "badania rynkowe" i świadomie wybierać produkty, których wyrób nie był przepłacony zdrowiem albo życiem kotów, królików, szczurów, itd.

Krótki tekst wprowadzający:
http://www.peta.org/actioncenter/testing.asp

Lista firm, które testują i nie testują na zwierzętach:
http://search.caringconsumer.com/search.aspx

Taniec

2009-02-18T20:01:00.007+01:00

Wybaczcie, nie jestem zbyt konsekwentna. W głowie rodzi mi się (a może powinnam raczej napisać: dojrzewa) kilka postów. Ale nie śpię dobrze, zmęczona i rozdrażniona, co nie pomaga w procesie kreacyjnym (czegokolwiek). Sen mam niespokojny, ale codziennie budzę się z piosenkami w głowie. Dziś:

Rozdrażniona, ale zachwycona tym:

Ten przypadkowo znaleziony klip na youtubie przypomniał mi jak bardzo kiedyś lubiłam tańczyć. Nie byłam najlepszą tancerką na zajęciach z rytmiki w liceum, ale to wcale nie przeszkadzało mi w tańcu. Tuż po ostatniej wizycie w gymie na tablicy ogłoszeń znalazłam informację o tap dance. Zapisałam pospiesznie numer na pudełku po tabletkach na ból głowy i postanowiłam przynajmniej tam zadzwonić, bo uczęszczanie na tego typu zajęcia na pewno znacznie poprawiłoby mi humor i sprawność fizyczną, dałoby mi też poczucie celu. Zwykłe bezmyślne jeżdżenie na rowerku w gymie wcale mi tego nie zapewnia. Co innego:

Albo:

Tak, Gene Kelly był moim ulubionym aktorem czasów późnej podstawówki i liceum.

Tańczył lekko, a zarazem w sposób znacznie bardziej męski niż Fred Astaire.
Chyba muszę na nowo powrócić do filmów, w których występował.

A tymczasem wiersz, na który trafiłam dzisiaj, który pozornie nie wiąże się z tym, co powyżej:

now what were motionless move(exists no

miracle mightier than this:to feel)
poor worlds must merely do,which then are done;
and whose last doing shall not quite undo
such first amazement as a leaf-here's one

more than each creature new(except your fear
to whom i give this little parasol,
so she may above people walk in the air
with almost breathing me)-look up:and we'll

(for what were less than dead)dance,i and you;
high(are become more than alive)above
anybody and fate and even Our
whisper it Selves but don't look down and to

-morrow and yesterday and everything except love

ee cummings

xxx

Nowy Rok

2009-01-19T19:51:00.018+01:00

Nowy Rok rozpoczęty. W salonie wciąż choinka, tak jakbym nie chciała wypuścić z domu Świąt (które nigdy tak naprawdę w tym roku nie przyszły?), ale ja jednak chcę wyplenić, wygonić starą siebie z siebie. Chciałam już od dawna. Mimo że pełna miłości, zadowolona z (pompatycznie mówiąc) "dóbr doczesnych", czuję się na zakręcie. Tak, tak jak w tej piosence napisanej przez Agnieszkę Osiecką, ale trochę mniej dramatycznie.

"On the bend"
by
Agnieszka Osiecka

Are you OK, sir?
Oh, that's great.
I can see - your bright eyes, even steps -
like marching.

And I am , sir, on the bend
My right is your left.
You can see chair, bench, table,
And I - tree torn apart.

Because I am on the bend, sir.
My sky is askew.
You divide every winter, every dawn in two.
You love your wife.

Time to go, my cigarette is putting out.
It will be morning soon.
She is waiting, she'll not fall asleep,
and the workers will get up.

I am, sir, on the bend.
Lights of possibilities are flickering.
You're saying: stop it, pause, deadlock
and you do not envy me.

Let's go, my cigarette is putting out.
It will be morning soon.
She is waiting, she'll not fall asleep,
and the workers will get up.

I am, sir, on the bend.
If I wanted, I would settle down.
I can see puppy, puck, table.
I only need to be nice.

Sir, you were on the bend at some point.
Sir, now you notice those realities.
You work like a horse.
And my life is swaying like a wash tub.

Time to go, chaffinch is singing.
Sir, it will be morning soon.
Go home, rub eyes, wash teeth
before the workers get up.

(my translation)

Puck - in English mythology an evil and mischevious spirit; goblin (to learn more go here);

The whole text is not easy to translate. Despite its conversational style, licentia poetica just flows through the verses. I might refer to my analysis and interpretation in my next post.

If you want to listen poems by Agnieszka Osiecka in Polish, but also in English, go here (2 mp3s to download).

Skoro uderzam już w ten dramatyczny ton - kilka portretów osób, których twarze i ciała zdają się ilustrować ich duchowe cierpienia (haha).

Mimo tanczenej oprawy, żwawej muzyki, "Wielka dama tańczy sama" Anny Jantar jest niezwykle smutna, a więc i ona doskonale wpisuje sięw nastrój dzisiejszego tekstu. Szkoda, że jakość klipu jest tak kiepska.

Mam wiele postanowień na ten rok, oprócz nowej, spełniającej moje oczekiwania pracy, ćwiczenia umysłu (ogólnie mówiąc), wyprostowania mojego zakrętu, chcę również częściej publikować moje posty.

Dobrego roku wszystkim Wam.

***

Święta...

2008-12-24T01:35:00.004+01:00

Pieczenie ciasteczek, ubieranie choinki, słuchanie ukochanych kolęd śpiewanych przez Irenę Santor i Jerzego Połomskiego, coroczne tradycje, mniejsze i większe, nie potrafią wzbudzić we mnie świątecznego nastroju. Mam wrażenie, że zapominam, co to są Święta.

Jednak wiem na pewno, że jutro to się odmieni.
Zawsze tak jest.

Cudnych Świąt!
x

Translator and chat box.

2008-11-29T21:39:00.012+01:00

Dear Friends,
just to let you know that I have added a translator gadget at the bottom of the page
so that you could really read my blog:) This translator is probably the best out of what I have seen and checked, but still far from perfection.

I have also added a chat box (bottom right) as suggested by the lovely Karen (Soul Anchor, BLC), one of my Poly-pals:)

Take a look and listen what Karin (dutchconnection) sent me a link to. Before listening - remember to pause the birds or other songs from my mixpod box.

This video fits my recent posts quite well.

Sending you good vibrations and lots of love,
Agnieszka

Farby, barwy i śnieg

2008-11-25T21:57:00.032+01:00

Parę dni temu natknęłam się na prace Gerharda Richtera. Niektórzy uważają, że jest najwybitniejszym malarzem żyjąceym współcześnie. Jednak w jego dorobku (obejmującym ponad 50 lat kariery artystycznej) znajdują się nie tylko obrazy, a moją szczególną uwagę zwróciły przede wszystkim nad-malowane zdjęcia ("overpainted photographs"). Im, jak i reszcie jego twórczości przyświeca filozofia, którą, nawiasem mówiąc, wyczuwałam od początku. Otóż Richter nieustannie pragnie łączyć to, co iluzoryczne z tym, co rzeczywiste. Po-malowany pejzaż wciąż jest realistyczny i statyczny, ale już nie do końca, gdyż nałożona na niego farbę, która niemal wdziera się w głąb, sugeruje abstrakcję i iluzoryczność tego, co widzimy.

Niektóre z "plam" nałożonych farbą przypominają skrzydła aniołów, rafy koralowe, a jeszcze inne warstwy lodu i szronu pokrywające pola oraz domy. Inne kojarzą mi się z zorzami polarnymi. Co za uczta dla wyobraźni!

Wszystkie wyżej wstawione zdjęcio-obrazy pochodzą ze strony: http://www.gerhard-richter.com,
na której można znaleźć świetny i dobrze zorganizowany zbiór prac Gerharda Richtera. Polecam.

Skoro mowa o lodzie, a więc pośrednio i o śniegu, i zimie, muszę koniecznie zamieścić tu wizualno-słuchową notkę o czymś niezwykle inspirującym, a co skojarzyło mi się z tworczością Richtera (a może w odwrotnym kierunku?). Jest to muzyka tworzona lodem.

III

Poruszając się tropem inspiracji związnych z zimą i lodem, pora na zjawisko, które według mnie umieścić można pomiędzy jako most między sztuką i naturą. Zorza polarna (Aurora Borealis), bo o niej mowa, mogłaby być po prostu muśnięciem malarza/malarki po płótnie nieba (czy nie wiąże sięto w pewien magiczny sposób z twórczością Richtera?).

Marzę o tym, by kiedyś być świadkiem tej przyrodniczej magii.

Trudno ukryć, że Polyvore stało się ważną częścią mojego wirtualnego życia, miesiąc temu stworzyłam set pod tytułem "Aurora" - wyraźnie zainspirowany zorzami i piosenką Bjork.

Aurora by laitae

"Pagan Poetry" Bjork to jedna z najbardziej zimowych płyt, jakie w życiu słyszałam.
Oto "Aurora":

Wariacja na krzesło [obiekty]

2008-11-22T17:15:00.028+01:00

Niektórzy/niektóre z Was wiedzą, że pracowałam w sklepie w dziale z meblami (zerknijcie tu). Tak też zaczęła się moja przygoda z dekoracją wnętrz, a moim ulubionym obiektem stało się pewne krzesło obite beżowo-kremowym materiałem.

Moje ulubione krzesło (a raczej fotel) pochodzi z kolekcji o nazwie Alberton; obite jest w aksamit (materiał nosi nazwę Villandry, w dotyku przypomina nieco delikatny sztruks). Bardzo tradycyjne, wyglądem odbiega od tego, co lubię zazwyczaj (art deco), ale marzę o tym, by je kiedyś mieć.

Oto kilka "fragmentów" z krzesłem (fotelem) w roli głównej albo drugo-planowej:

Zbigniew Herbert "Objects"
Inanimate objects are always correct and cannot, unfortunately, be reproached with anything. I have never observed a chair shift from one foot to another, or a bed rear on its hind legs. And tables, even when they are tired, will not dare to bend their knees. I suspect that objects do this from pedagogical considerations, to reprove us constantly for our instability.

Gertude Stein "OBJECTS"
Within, within the cut and slender joint alone, with sudden equals and no more than three, two in the centre make two one side.

If the elbow is long and it is filled so then the best example is all together.

The kind of show is made by squeezing.

Bernard Fleetwood-Walker "The Armchair" 1960

(by zobaczyć więcej prac tego malarza, zajrzyj tu)

Edward Lear "The Table And The Chair"
Said the table to the chair,
"You can scarcely be aware
How I suffer from the heat
And from blisters on my feet!
If we took a little walk
We might have a little talk.
Pray, let us take the air!"
Said the table to the chair.

Said the chair unto the table,
"Now you know we are not able!
How foolishly you talk
When you know we cannot walk!"
Said the table with a sigh,
"It can do no harm to try.
I've as many legs as you.
Why can't we walk on two?"

So they both went slowly down,
And walked about the town,
With a cheerful bumpy sound
As they toddled all around.
And everybody cried
As they ran up to their side
"See! The table and the chair
Have come out to take the air!"

But, in going down an alley,
To the castle, in the valley,
They completely lost their way
And they wandered all the day
‘Til, to see them safely back,
They paid a ducky-quack
And a beetle and a mouse
To take them to their house.

Then they whispered to each other
"Oh delightful little brother!
What a lovely walk we've taken!
Let us dine on beans and bacon!"
So the ducky and the little
Brownie-mousey and the beetle
Dined, and danced upon their heads,
‘Til they toddled to their beds.

Jakie lubicie krzesła/fotele? Nowoczesne, a może bardziej tradycyjne? Obite w kolorowe, wzorzyste materiały, a może neutralne - takie, by pasowały do wszystkiego?

What chairs/armchairs do you like? Modern or more traditional? Upholstered in colorful, patterned or maybe plain, neutral fabrics that would go with everything?

A.

The Virgin Punishing the Infant

2008-11-04T15:24:00.010+01:00

Dobrych kilka miesięcy temu, wpisawszy w google słowo Valentine, znalazłam wiersz Carol Ann Duffy. I tak się zaczęła moja z nią przygoda. Mam przed sobą "Selected Poems" tej autorki, a w nim:

The Virgin Punishing the Infant
after the painting by Max Ernst

He spoke early. Not the goo goo goo of infancy,
but I am God. Joseph kept away, carving himself
a silent Pinocchio out in the workshed. He said
he was a simple man and hadn’t dreamed of this.

She grew anxious in that second year, would stare
at stars saying Gabriel, Gabriel. Your guess.
The village gossiped in the sun. The child was solitary,
his wide and solemn eyes could fill your head.

After he walked, our normal children crawled. Our wives
were first resentful, then superior. Mary’s child
would bring her sorrow … better far to have a son
who gurgled nonsense at your breast. Googoo. Googoo.

But I am God. We heard him through the window,
heard the smacks which made us peep. What we saw
was commonplace enough. But afterwards, we wondered
why the infant did not cry, why the Mother did.

Max Ernst
"The Virgin Spanking the Christ Child before Three Witnesses:
Andre Breton, Paul Eluard, and the Painter",
1926

Czy wiersz Duffy i obraz Ernsta szokują?
Dlaczego?

Do you think that the poem by Duffy and painting by Ernst are shocking?
Why?

Odkrycie

2008-11-04T11:38:00.032+01:00

Sporo czasu minęło od mojego ostatniego posta. Kilkakrotnie próbowałam napisać jakiś tekst, zaczynałam, ale nie kończyłam. Brak cierpliwości? Chęci? Nie wiem.

Nie wiem też jak trafiłam na ten rewelacyjny blog (w końcu tyle śmieci w sieci), a w nim obrazy Francois-Emile Barrauda:

"La Tailleuse de Soupe", 1933.

"La Toilette", 1930

"Yvonne en robe de velour", 1930.

"La seance de peinture", 1932.

"Les songes creux", 1933.

"Les Trois Enfants", 192?

Obrazy Barrauda mają w sobie niezwykłą tajemnicę, przepełnione są milczeniem i ciszą. Przedstawione na nich postacie przypominają mi te, które znam z twórczości Balthusa (zwłaszcza dziewczyna z obrazu "Les songes creux" w niewinno/kuszącej pozie).

"Therese dreaming"

"Patience", 1943

Tajemnica Barrauda to tajemnica oczekiwania na coś lub na kogoś. Z kolei tajemniczość obrazów Balthusa wypływa z wiedzy (niewygodnej świadomości) zobrazowanych postaci o tym, co się wydarzyło i co skwitować trzeba milczeniem.

Kilka pomniejszych odkryć związanych z Balthusem:

by Hazel Morris

Wprawdzie obraz Hazel Morris (o jej twórczości więcej tu) bardziej kojarzy się z twórczością Marca Chagalla czy Pierre'a Bonnarda, ale jeśli przyjrzeć się bliżej - jest w nim kilka nawiązań do Balthusa. Po pierwsze: dość prowokacyjna poza dziewczyny, jej zamyślenie. A po drugie: widok za oknem, który jest podobny do:

"The street", 1933.

Dodatkowo mały człowieczek w lewym dolnym rogu obrazu Morris przypomina samego Balthusa.

Na innej stronie znalazłam:

Oryginał poniżej:

"Golden Days", 1944.

A także:

Oryginały trzech powyższych obrazów wszyscy znamy. Skoro o psach, oto jeden z moich ulubionych psów kreskowkowych, Chojrak (Courage the Cowardly Dog). Niesamowity odcinek.

Czytająca kobieta

2008-09-14T13:44:00.012+02:00

Skończyłam wlaśnie czytać "At Home With Art" Tiddy Rowan. Znalazłam tu kilka fajnych pomysłów dotyczących ekspozycji obrazów, fotografii itd w domu; kilka bardzo inspirujących rzeczy, o czym poniżej; ale i bardzo dziwnie skonstruowany, chaotycznie wymyślony przewodnik po ruchach artystycznych od sztuki antycznej po czasy współczesne.

Moją uwagę przykuł rozdział pt.: "Transitions of themes", w którym autorka zachęca do wyszukiwania historii w tym, na co patrzymy ( a raczej: "Look into paintings to allow to tell you their stories"). Zainteresował mnie nie tyle ten rozdział, co ilustracje, które w nim znalazłam.

Trzy ilustracje zawierające w sobie ten sam motyw czytającej kobiety.

Pierwsza to "Kobieta czytająca list przy otwartym oknie" J. Vermeera, druga to "Portret kobiety" Yin Xin (obraz, którego nie udało mi się odnaleźć w internecie) i trzecia to zdjęcie "Kobieta czytająca list (o przejęciu nieruchomości)" Toma Huntera.

Jaki list czyta młoda kobieta ze zdjęcia Huntera - wiemy. Znamy jej historię, ja znalazłam tę historię tu. A kobieta z obrazu Vermeera? Jest to zapewne list miłosny (co zresztą sugeruje autor artykułu, znajdującego się tu ), ale możemy tylko dywagować na temat jego nadawcy i samej treści. List od męża, który wypłynął w daleką podróż? Niedoszłego kochanka, który tęskni i wciąż czeka? Ściska ten list mocno w dłoniach, tylko emocje? A może silny przypływ wzruszenia? O czym pisze nadawca? Ach, jak ja bym chciała się dowiedzieć, o czym jest ten list, o czym myślał piszący go mężczyzna...

Może o tym:
(jedna z najpiękniejszych utworów Nicka Cave'a)

Zaintrygował mnie motyw czytającej kobiety/dziewczyny (znalazłam nawet stronę jemu poświęconą z dużą ilością nazwisk autorów, którzy go wykorzystali w swoich pracach, a także interesującymi esejami dotyczącymi tego tematu). A oto kilka innych obrazów:

Podoba mi się, w jaki sposób tematy Vermeera Jonathan Janson tłumaczy na język współczesności, zachowując przy tym Vermeerowską stylistykę (warto zajrzeć tu i przyjrzeć się bliżej twórczości tego artysty).
A dziewczyna czytająca według Picassa? To już klasyka, która już nie szokuje, ale raczej inspiruje:)

"To think music” (E. Satie)

2008-08-29T01:25:00.009+02:00

Codziennie czytam, a może raczej przeglądam, różnego rodzaju blogi (blogi na temat stylu, jedzenia, sztuki, etc.). Korzystam z linków, a potem linków linków itd., itp. Dziś natrafiłam na tę stronę, a tam automatycznie odtworzył się utwór, cichy fortepian.

Oniemiałam.

Poczułam, że znam go od zawsze. Dziwne, bo przecież nie jestem wielką fanką muzyki instrumentalnej, gdy nikt nie śpiewa szybko się nudzę (wyjątkiem jest pewnie muzyka filmowa). Okazało się, że to „Gymnopedie nr 1” Erika Satie.

Satie (1866-1925) był kolorową postacią Paryża na początku XX wieku, przede wszystkim kompozytorem i pianistą, dość prekursorskim zresztą. Tworzył muzykę do sztuk teatralnych (Jean Cocteau), współpracował z dadaistami (np. pisał artykuły dla dadaistycznego „391”; w 1921 wraz z Man Rayem wykonał ready-made „The Gift”), surrealistami (np. napisał muzykę do filmu Rene Claira), obracał się w kołach Gertrudy Stein, kolekcjonował parasolki (miał ich ponad 100), a rysunki budynków wybudowanych w jego wyobraźni chował w szafie…Ekscentryczny. Inspirujący. Fascynujący.

Słuchając jego serii „Gymnopedie” i „Gnossienne” wróciłam na chwilę do twórczości dadaistów i do wyżej wspomnianego „391”. Znalazłam wiersz Waltera Conrada Arensberga „Arithmetical progression of the verb ‘to be’”, nie jest to wprawdzie majstersztyk poetycki, ale współgra w jakiś niezwykły sposób z utworami Erika Satie. Jeśli pominąć analizę i interpretację treści wiersza, a skupić się bardzo pobieżnie tylko na jego strukturze – przypomina on zapis muzyczny na pięciolinii, przy czym każde słowo to nuta. Nie umiem tego jednak teraz w żaden sposób uzasadnić, przynajmniej teraz.

Tak chyba dopiero zaczyna się
moja przygoda z muzyką Erika Satie.

Tak chyba zaczyna się
powrót do dada i surrealizmu.

Al Green

2008-08-28T12:43:00.006+02:00

Dużo czasu spędzam przeglądając i przesłuchując youtube'a, codziennie odnajduję skarby, o których nawet mi się nie śniło.

To zadziwiające, że dopiero teraz odkryłam Ala Green'a. Jest w nim tyle dobra, ciepła i duszy, przede wszystkim, duszy! Marvin Gaye przy nim ma tyle duszy, co stołek.

Ta piosenka jest szczególnie mi bliska:

I? Czy nie ma więcej duszy niż Marvin Gaye?
:)

Alain Robbe-Grillet i Rene Magritte

2008-08-18T21:21:00.008+02:00

Nieświadomie lgnę do surrealizmu. Znów. Okazuje się, że wspomniany w moim poprzednim poście Alain Robbe-Grillet napisał powieść ("La Belle captive" 1975), którą zilustrował Rene Magritte. Pierwsze słowa tej książki to: "It begins with a stone falling, in the silence, vertically, immobile. It is falling from a great height, a meteor, a massive, compact, oblong block of rock, like a giant egg with a pocked, uneven surface." Zilustrowane są obrazem "The Castle of the Pyrenees" (1959):

Koniecznie. Koniecznie muszę to przeczytać!

Billie Holiday

2008-08-18T01:35:00.006+02:00

Taki mały aneks do poprzedniego posta. Billie Holiday śpiewająca o jesieni w Nowym Jorku pasuje niezwykle do fragmentu tekstu Robbe-Grilleta.

Alain Robbe-Grillet

2008-08-18T01:16:00.007+02:00

Tak dawno tu nie byłam. Widocznie nie odpowiada mi ten rodzaj pisania, a może po prostu nie czuję się zainspirowana, do niczego. I język mi się plącze, mój własny polski taki mi obcy.

Właśnie przeglądnęłam parę blogów, które odwiedzam od czasu do czasu i odnalazłam poniższy wiersz . Potem wguglowałam imię i nazwisko autora i nie znalazłam żadnych innych jego tekstów, szkoda, ale będę jeszcze próbowała.

Pamiętam, że gdy byłam nieco młodsza lubiłam wszelkiego rodzaju listy. Spisywałam na przykład wszystko, co mnie fascynowało i to, co mnie drażniło. Był to sposób ugruntowania siebie w świecie, opisania tego, kim jestem i tym, kim chciałabym być. Jestem teraz pogrążona w innym języku i mam wrażenie, że ja po angielsku jest inną mną niż ja po polsku. Teraz czuję potrzebę połączenia nas obu i, jak sądzę, sporządzenie listy jest na to sposobem...Zobaczymy.

Poniższy wiersz to poetycka lista A. Robbe-Grilleta i wiele jej elementów dotyczy także mnie.

** Kocham życie. Nie kocham śmierci.
Jednakże kocham zwłaszcza to, co nieruchome.
(Kocham koty, nie kocham psów).
Kocham poczucie wieczności, stare
siedziby z prowincji z ich niezmiennym
wystrojem, te ciężkie welury
czerwone, niemodne od zawsze, mech
w alejach, karpie w fosach.

Kocham dalekie podróże koleją: Paryż
- Bukareszt, Nowy Jork-Los Angeles,
Istambuł-Teheran, Moskwa-Chabarowsk.
Lubię maszerować, przemierzać ulice
lub wioski. Lubię wilgotną i słodką jesień,
brązowe i lśniące od deszczu
liście, ich gruby, gąbczasty dywan na
drogach.
Nie lubię hałasu. Nie lubię agitacji.
Lubię piękne głosy. Nie cierpię wrzawy.
Lubię radosne tłumy. Nie lubię tego, co
podoba się tłumom. Nie dowierzam szerokim masom.
Lubię dni, w których czuję się bardziej
inteligentny, lepiej poinformowany, bardziej
przenikliwy.

Lubię czerwone wino.
Nie lubię scotcha. Kocham francuski język.
Kocham życie. Kocham literaturę.
Nie lubię… Wielokropek. Nie lubię myśleć
o tym, czego nie lubię.
Kocham, co ładne. Nie lubię szpetoty.
Lubię mówić to, co myślę, zwłaszcza gdy
się tego nie wypowiada.
Lubię znać reguły. Nie lubię ich przestrzegać.
Kocham ulice Nowego Jorku
i rozległy pejzaż zachodniej Ameryki.
Nie lubię wielkich słów.

(Alain Robbe-Grillet)

B. Holiday "Summertime"

2008-06-25T00:48:00.004+02:00

Sądzę, że "Summertime" śpiewane przez B. Holiday to najlepsza i najbardziej "letnia" wersja tej piosenki. Słucham jej od paru dni przynajmniej kilkanaście razy na dobę; obsesyjnie przywołuję lato?

Levertov (2a)

2008-06-25T00:15:00.006+02:00

Długo próbowałam wymyślić coś bardzo mądrego na temat wiersza "Do czytelnika" D. Levertov. Jednak wszystko, co przyszło mi na jego temat do głowy, wydało mi się bardzo pretensjonalne, niemal odebrało urok temu majstersztykowi stylu i obrazowania poetyckiego.
Jest to jeden z tych wierszy,
którymi trzeba się po prostu zachwycać:)

Zdjęcie po prawej stronie to takie małe nawiąznie do wiersza Levertov:)

To nie fryzura, ale kapelusz zaprojektowany przez japońskiego artystę Nagi Nodę. http://jezebel.com/5013600/animal-magnetisms

Levertov (2)

2008-05-21T01:07:00.005+02:00

Denise Levertov
"To the Reader"

As you read, a white bear leisurely
pees, dyeing the snow
saffron,

and as you read, many gods
lie among lianas: eyes of obsidian
are watching the generations of leaves,

and as you read
the sea is turning its dark pages,
turning
its dark pages.

Levertov (1a)

2008-05-19T23:11:00.005+02:00

„The Breathing” Denise Levertov to chyba najbardziej pionowy wiersz na świecie. Kształtem przypomina pień drzewa, a o drzewach też w nim mowa. Pełno też w nim ruchu w górę i w dół, spokoju i cierpliwego szczęścia.

Ramę wiersza tworzą dwie abstrakcyjne idee, cierpliwość (wers 2) i szczęście (wers 2 od końca). Poza nimi wszystko w tym wierszu jak najbardziej do dotknięcia i zobaczenia: pajęcze sieci, trawa, strumień, wzgórze…Trochę mniej namacalna jest tylko mgła. Wyżej wspomniany ruch w górę i w dół wyznaczony jest takimi kombinacjami słownymi jak: „flows uphill” (w. 6-7), „send up” (w. 15), „looks over” (w. 14-15), czyli połączeniem czasownika i przyimka (tzw. phrasal verbs), wyjątkiem jest „leaning grass”, w. 10 (trawa pochylona w miejscu gdzie jelenie; trawa nachylająca się tam, gdzie jelenie).

Ruch w wierszu najchętniej przedstawiłabym za pomocą wykresu, jakiegoś schematu, ale nie umiałabym tego zamieścić w blogu. W takim razie tylko za pomocą słów: kolana drzew (uosobienie) tonące we mgle to poziom najniższy (w. 3-5), nagle mgła unosi płynie wzwyż (w. 6-7), za chwilę znów wracamy do najniższej warstwy lasu, pajęczyny, trawa wygnieciona kopytami jeleni (w. 8-11), po porożu jeleni wspinamy się w górę, by potem „wpaść” do strumienia (w. 13, ruch poziomy; warstwa dolna) i wylądować na szczycie wzgórza (w. 14). Ponad wzgórzami mogą być ptaki, tu jednak nieobecne, ale wspomniane („the woods… send up not one bird”). Drzewa nie wysyłają ptaków, bo zaburzyłyby cierpliwość, rytm.

Wiersz nosi tytuł „oddychanie”, a przecież oddychanie polega na ruchu powietrza w dół i w górę (rytmicznie, regularnie: wdech-wydech-wdech-wydech-…), cały wiersz więc oddycha. Cały las oddycha. Wspomniane w tekście szczęście to oddychanie? A może oddychanie to szczęście? Cierpliwość prowadzi do szczęścia? Cierpliwe szczęście.

***Tekst Denise Levertov zamieściłam razem z video do piosenki Jamiroquai, nieprzypadkowo. Las, cierpliwość, zadowolenie, nie, nie tylko zadowolenie – szczęście…

Levertov (1)

2008-05-16T22:42:00.003+02:00

Denise Levertov

"The Breathing"

An absolute
patience.
Trees stand
up to their knees in
fog. The fog
slowly flows
uphill.
White
cobwebs, the grass
leaning where deer
have looked for apples.
The woods
from brook to where
the top of the hill looks
over the fog, send up
not one bird.
So absolute, it is
no other than
happiness itself, a breathing
too quiet to hear.

basen

2008-04-22T01:20:00.003+02:00

Od rana dobry humor (popsuty w pracy). Byliśmy dziś na basenie, wprawdzie pływać nie umiem i się pewnie nigdy nie nauczę, ale bawiłam się świetnie. Ile przyjemności może sprawić trochę ruchu!

2008-04-16T23:56:00.001+02:00

oglądam to codziennie. i od razu przyjemniej:)

powroty

2008-04-08T20:36:00.005+02:00

wracam do tej pisaniny. z nudów. z frustracji. mieć czym ręce zapełnić. będę więc wypełniać słowami.

a jednak:)

2007-07-27T16:10:00.001+02:00

a jednak szczescie sie do nas usmiechnelo. Kuba byl dzis na interwju i od dzisiaj jest czescia Castle Security. Bédzie mial ponoc ludzi pod soba. A ja czekam...

2007-07-26T12:44:00.000+02:00

Pierwszy post z kraju, gdzie mewy i inne ptaki sá wielkosci kur, a woda tak czysta, ze mozna pic kranowke. Nie ma pracy, nie chca nas nawet w Burger Kingu, wiec chyba trzeba wracac...Niestety, a moze stety, bo bede miala wakacje? Wreszcie?

wyjazd tuż tuż

2007-07-14T20:18:00.000+02:00

Jutro wyjeżdżamy, samolot o 10.10, w Inverness powinniśmy być po 20. Ahoj przygodo:)

Kuba

2007-07-13T19:08:00.000+02:00

Zapomniałam wspomnieć, że Kuba również zdał egzamin licencjacki:) Udało nam się obojgu:)

wątpliwości

2007-07-13T18:58:00.000+02:00

Pojutrze wyjeżdżamy, a ja zaczynam mieć wątpliwości. Może powinnam była dać sobie spokój z wyjazdami, przynajmniej na trochę: pojechać do rodziców na prawdziwe wakacje i zacząć się martwić ("i co dalej?") dopiero w październiku.
Dziś myślałam o tym, czego mi będzie brak. Owoców sezonowych, bo przecież jestem ich maniaczką. Świeżego, jeszcze ciepłego chleba od Kubiaka (kryptoreklama?). Mówionego - prawidłowego polskiego...Trudno, zyskam za to wiele innych rzeczy; krypto-wolność?

miłe spotkanie

2007-07-12T18:53:00.000+02:00

ah, przed egzaminem spotkałam panią Różewicz, mojego dobrego ducha na tej uczelni. Jak zwykle się mną pozachwycała i stwierdziła, że jestem jej ulubioną studentką. Ona zawsze cudownie mnie dowartościowywała. Po jednej rozmowie z nią moje samozadowolenie intelektualne skacze o parę schodków w górę:) Dobrze, że są jeszcze tacy ludzie:)

ostateczności

2007-07-12T18:41:00.000+02:00

Obroniłam się:) Nie jestem jednak zadowolona ze swojego występu i oceny, jaką dostałam. W każdym razie, wypadłam na egzaminie znacznie lepiej niż E.Stachura, on dostał 3. Plotki o tym, że to tylko formalność dementuję, bo musiałam się trochę nagimnastykować umysłowo, ale nie zaprzeczam, było miło:) Jestem też od dzisiaj posiadaczką licencjatu z literatury amerykańskiej i teorii literatury, a więc spokojnie mogę wylatywać, gdzie tylko zechcę. Inna sprawa, że Blue Arrow nas olało i nie będziemy już pracować na kolei. W każdym razie - do wyjazdu już niewiele, jutro ostatnie sprawy na mieście. Cała masa spraw...

stres

2007-07-11T10:39:00.000+02:00

Jestem teraz w ciągu stresowym i codziennie długo nie mogę zasnąć. Dziś między 1 a 2 w nocy postanowiłam spożytkować ten mój nie-senny czas porządkując papiery na wyjazd. Gdy nie mogłam znaleźć paszportu od razu wizje katastroficzne. Całe szczęście już jest i ma się dobrze w odpowiednim miejscu. Dziś prania na wyjazd. A jutro ostateczności:)

prawie tydzień do wyjazdu

2007-07-08T01:43:00.000+02:00

W przyszłym tygodniu o tej porze będę już spakowana. I będę śnić swój szkocki sen, pełna nadziei.

koniec i początek

2007-07-07T01:10:00.000+02:00

Zakładam tego bloga, by w miarę na bieżąco komentować nasz wyjazd do Szkocji. Wylatujemy z Kubą w przyszłą niedzielę, a ja odliczam dni z niecierpliwością. Kończę szkoły, zaczynam nowe życie:)